Long Course Weekend Belgium. Oftewel LCW Nieuwpoort voor de vrienden. Een triatlon voor mensen die wel eens willen zwemmen-fietsen-lopen, maar dat op één dag toch allemaal wat te vermoeiend vinden.
Of voor mensen zoals mijzelf, die een triatlon misschien zien zitten, maar bij wie kleine details, zoals het bezitten van een fiets, hiervoor ontbreken.
Aangezien ik quasi wekelijks in de buurt vertoef, vond ik het moment aangebroken. Ik ging 3,8 km zwemmen op vrijdag, een dagje rust, en dan nog een halve marathon op zondag. Enfin, dat was een vaag plan, en ik zou nog wel zien.
Ruim vier maand op voorhand werd ik door een aantal mensen gewaarschuwd: vorig jaar waren zowel het zwemmen als de halve marathon vooraf reeds uitverkocht. Ik zou dus moeten beslissen. En dus, tegen al mijn gewoontes in, maakte ik mijn inschrijving voor beiden in orde. Nog tijd genoeg om te trainen.
Ik had vorig jaar al eens 1,9km gezwommen. Maar verder was ik nog nooit geraakt. En had ook al twee halve marathons gelopen. Maar dat was toch ook weer enkele maanden geleden. Ik besloot om begin juli te beginnen met trainen, downloadde trenara en vroeg aan ILSE een zwemschema. Tijd genoeg.
Aldus trok de vroege zomer zich op gang. Ik deed toezicht bij het openwaterzwemmen “want vanaf juli ging ik zelf focussen op zwemmen”. Ik liep twee maal per week enkele kilometertjes met de hond “want nekeer als het te ver wordt, kan die niet meer mee, dus moet er nu van profiteren”. Ondertussen vertelde ik hier en daar over mijn plannen. “LCW Nieuwpoort?! Nooit van zijn leven ga ik daar naartoe!! Dat zit daar vol kwallen”. Dat bleek letterlijk te zijn. “Elke slag die je doet heb je er eentje vast! Ik heb mijzelf proberen wijsmaken dat het zeewier was maar daarvoor was het te slijmerig!”. Ik stelde mij voor hoe een babykwal zou smaken en slikte.
Ondertussen kwam juli. Vol goede moed startte ik mijn openwatertrainingen. Ttz training. Enkelvoud. Want extreem vroeg op het jaar werd onze Gaversplas geteisterd door blauwalg. Wat de openwatertraining herleidde tot zwembadtrainingen. Toen kwam COACH ILSE plots met een andere bedenking. “Heb jij eigenlijk ooit al in de golven gezwommen? En in zout water?”. Behalve op een opblaaskrokodil 35 jaar geleden, was mijn ervaring hierin nihil. Dus voor ik het wist, begon ik overuren op te nemen om op een doordeweekse dag eens op en af richting kust te rijden, om mijn zeezwemmen te oefenen en toch wat afstanden te trainen. Helaas werden ook die trainingen weer geboycot. “De afstand is vandaag gehalveerd wegens de wind. Gezien de hoogte van de golven, kunnen de redders anders niet meer instaan voor jullie veiligheid.” Zeer geruststellend.
Toen ik eind augustus begon te sukkelen met rugpijn en twee weken quasi niet kon bewegen, dacht ik helemaal, bon, misschien was dit niet zo’n goed idee.
Maar kijk. Ik herinner me de woorden van ILSE: “Een goed resultaat zet je neer door training, maar vooral ook rust en voeding”. En het moet zijn dat er iets van aan is. Ondanks het feit dat ik nog steeds nog nooit aan 3 km zwemmen was geraakt, zwom ik die 3,8 km vlotjes uit. Ik zou zeggen, het was omdat het stroomafwaarts was. Maar de waarheid is dat we in een lus zwommen, dus het moet zijn dat ik dat toch niet zo slecht heb gedaan. En buiten wat schaafwonden van de wetsuit, stond ik de volgende dag fluitend op (na op vrijdagavond een fles champagne te hebben ontkurkt om te vieren, want ook mijn mama bleek gelukkig dat ik het had overleefd).
En ook die halve marathon op zondag, verliep zonder al te veel moeilijkheden, met een nieuwe persoonlijke besttijd (ok, niet zo moeilijk als je er nog maar twee achter de rug hebt, maar toch!).
LCW. Ik heb genoten van de ontspannen en opgewekte sfeer. Het gevoel deel uit te maken van een event, en voor eventjes ook een topatleet te zijn. Veel mensen die hun grenzen verleggen. Drankje in het zonneke achteraf. Ik onthoud dat het niet per sé altijd de hoeveelheid is die je kan trainen, maar ook de kwaliteit van je trainingen. Volgend jaar ga ik terug. Nog altijd zonder fiets weliswaar.
