Morocco Swim Trek: Check!

Na zes maanden voorbereiding zwemt Ann haar eerste ultraswim!

Hoe uitdagend zou het zijn om op vier dagen 30 km in zee te zwemmen? En hoe fantastisch zou het zijn om te zwemmen… in de woestijn?

Met die vragen in het achterhoofd, en met het enthousiaste “Jij kan dat!” van Ilse, begon het avontuur een jaar geleden. Voor mij werd het een jaar waarin ik van 3,5 km open water ging naar 30 km. Nul ervaring met zeezwemmen, geen idee wat een ultraswim écht betekent, maar wel een enorme portie goesting.

Het werd een jaar vol uitdagingen. Zwemmen in zee, samen met andere Swimmers-leden én alleen. Nieuwe, langere afstanden. Zwemmen in uiteenlopende omstandigheden. Alles zat erin. Ging het altijd vlot? Nee. Soms strubbelde het lichaam tegen, soms besliste het leven dat het even een andere richting uit moest. Maar de voorbereiding op zich was al een reis — en eentje die absoluut de moeite waard was.

En dan was het zover. Op 1 december reisden we af naar Dakhla, Marokko. Zeven Belgische dames in totaal, elk met een eigen achtergrond in het zwemmen, maar allemaal verbonden door zin voor avontuur en nieuwsgierigheid naar wat de lagune van Dakhla voor ons in petto zou hebben.

Dit jaar was de Morocco Swim Trek toe aan zijn tiende editie — een hele prestatie voor zo’n evenement. Het decor was de lagune van Dakhla, ook bekend als een paradijs voor kitesurfers. En dat werd meteen duidelijk. Er stond flink wat wind en er waren redelijk wat golven. Spannend!

We waren met zo’n 200 deelnemers uit verschillende landen. De uitdaging bestond uit vier opeenvolgende dagen zwemmen: 6,5 km, 8,5 km, 10 km (of 13 km voor wie écht nog meer wilde) en afsluiten met 5 km. Telkens vertrekkend van de finishplaats van de vorige dag.

De eerste twee dagen waren geweldig voor kitesurfers, maar bijzonder uitdagend voor zwemmers. De golven leken soms van alle kanten tegelijk te komen en de boeien waren niet altijd even makkelijk te spotten. Fysiek én mentaal was het stevig doorbijten.

De organisatie legde sterk de nadruk op veiligheid en sportiviteit. Er waren meerdere boten en jetski’s op het water om ervoor te zorgen dat iedereen veilig zijn uitdaging kon afronden. Wanneer het om welke reden dan ook niet meer ging, werd je naar de finish gebracht. Ook voor hen waren de omstandigheden die eerste dagen allesbehalve evident.

De derde dag begon rustig, maar halverwege werd het toch weer wat pittiger. Na drie uitdagende dagen — zowel qua afstand als weersomstandigheden — kregen we een rustige afsluiter. Geen wind, een spiegelvlakke zee. Heerlijk om op die manier dit fantastische avontuur te mogen beëindigen.

Voor mezelf kwam daar nog een extra uitdaging bij: ik voelde me niet 100%. Elke dag opnieuw was het afwegen wat haalbaar was. Op dag twee besliste ik na 7,5 km om te stoppen. Niet fijn, maar ook dat was een nieuwe ervaring. De andere twee dagen heb ik wel volledig kunnen uitzwemmen. En wat het helemaal af maakte: na het einde van het laatste zwemdeel ben ik samen met Ilse nog mijn “mankerende” kilometer gaan zwemmen om toch aan die 30 km te komen.

Dat moment vat perfect de kern van deze uitdaging samen. Voor sommigen was dit een wedstrijd. Voor mij — en voor velen — was het vooral een avontuur en een persoonlijke uitdaging.

Was het de moeite? Absoluut.
Zou ik het anderen aanraden? Zonder twijfel.
Zou ik dit zelf opnieuw doen? Oh ja. Meteen. Dit smaakt naar meer.

Open water brengt uitdagingen, maar ook een immense voldoening, ongeacht de afstand die je zwemt.
Nieuwe ervaringen, jezelf uitdagen en samen mooie momenten delen — daar draait het uiteindelijk allemaal om.