… Nathalie en Sofie in zee gingen zwemmen?

Toen ik besloot om mij in te schrijven voor het LCW zwemmen in Nieuwpoort (sept 2026-alle supporters daarheen) was coach ILSE enthousiast maar vastberaden: ik zou enige ervaring zeezwemmen nodig hebben. Ik was niet overtuigd. Allé, in een vaargeul zijn er toch geen golven? En zout of zoet water, water is toch wel water zeker?! Dus ik zei jaja we zien wel, en verschoof het ergens naar mijn achterhoofd (geklasseerd bij de info: ‘t schijnt dat het daar vol kwallen zit!).

Toen echter blauwalg mijn openwatertrainingen in de Gavers kwam verstoren, dook die optie weer op. Want ik moet echt wel wat meters kunnen maken. En bij de gedachte aan 3km non-stop zwemmen in een zwembad, trok ik lijkbleek weg. Dus ja, ZEEZWEMMEN. Waarom niet eigenlijk? Voor alles nen eerste keer! Zo gezegd zo gedaan. Ik stopte om 15u met werken en carpoolde vrolijk met collega-debutante Sofie richting Middelkerke om eens twee kilometer in de zee te zwemmen. Stroomafwaarts, wat kon er mis gaan? Het feit dat geen van ons beiden in principe de cut-off tijd haalden, negeerden we professioneel.

UIteraard kwamen we ruim op tijd aan (lees: de inschrijvingen sloten vijf minuten na onze aankomst). Ook parking vinden was een fluitje van een cent (slechts één keer moeten spookrijden). Ondertussen bleek waarom we precies zo ruim op voorhand moesten aanwezig zijn: we moesten inschrijven en onze spullen achterlaten aan de finish, om van daar nog dat hele eind over het strand te ploeteren richting start! Met de wetsuit in de hand, strompelden we die twee kilometer langsheen het Silt, het nieuwe casino. De meningen erover waren verdeeld. Maar ik blijf erbij dat je dat nu toch niet schoon kunt noemen. Die zeehond op het strand daarentegen, wreed schoon om te zien❤️

Et voila, daar doemden de nadarhekken voor ons op. De startbox was binnen bereik. Even een paniekmomentje toen bleek dat Sofie één van de twee bandjes die we moesten omdoen, maar waarvan niemand wist waarvoor ze dienden, onderweg verloren was. Gelukkig wist de organisatie ter plaatse eigenlijk òòk niet waarvoor deze dienden en kon er dus zonder problemen zonder gestart worden. Na ons in onze wetsuit gewrongen te hebben (niet evident met zwetende benen), gaf Sofie nog een vlot interview voor de aanwezige regionale pers. Tot de dag van vandaag weten we niet of haar quote “waarom doet u mee?””omdat ik eens in de zee wou zwemmen” de uitzending heeft gehaald. 

Terwijl de officiële starttijd naderde, werd Sofie toch wat zenuwachtig. Ik sprak haar moed in met de bewoordingen “‘t zijn maar twee grote rondjes in de Gavers!” en het onvergetelijke “‘t is een gele vlag, maar ik zou niet weten waarom. Er zijn bijna geen golven, kijk!”.
En plots ging alles vrij snel. Nog een korte briefing van de redders (vier gele boeien passeren en na de rode afslaan richting strand, hand opsteken als’t niet meer gaat en zeker chip komen terugbrengen zodat we vannacht niet nodeloos iemand zoeken) renden eerst de competitiedeelnemers (jawel) het water in, gevolgd door de recreanten, gevolgd door de recreanten met boei (wij dus, de stoere chicks). 

En vanaf dan is alles een beetje vaag in mijn memorie. Ik herinner me dat ik Sofie al na vijf seconden kwijt was. Ik herinner me dat het eindeloos duurde vooraleer ik bij die eerste boei geraakte. Ik herinner me vooral het op en neer geklots van de golven, en dat ik geen idee had of ik nu vooruit of achteruit, naar links of naar rechts ging. Ik denk dat ik twee gele boeien heb gezien en als bij wonder gelukkig ook de rode, zodat ik wist dat ik eruit mocht. En ergens onderweg flitste dat Silt nog voorbij, zodat ik toch ergens de bevestiging had dat ik nog steeds in Middelkerke was.

Terug op het strand dacht ik “Ik zou zeggen dat het plezant was, maar ik zou liegen”. 

En daar was Sofie “amai, dat was echt tof! We gaan nog eens terugkomen zeker?!”

Na overleg met coach ILSE was het duidelijk. Ik moest terug. Oefening baart kunst en wie van zijn paard valt, moet er direct terug op. En aldus schreef ik mij met de moed der wanhoop een tweede keer in voor het zeezwemmen, de week erop in Nieuwpoort. Ondertussen oefenden we alvast de poses voor de fotoshoot op het erepodium. Kwestie van een motivatie te hebben.