… onze Ann een straffe madam is?!?

Sommige zwemervaringen blijven je gewoon altijd bij. Deze was er zo één.

Om 2 uur liep de wekker af. Om 3 uur werden we opgehaald. En om 4 uur, in het donker, gingen we het water in voor een tocht van 12 kilometer.

Zwemmen in het donker had ik nog nooit gedaan. Ik dacht op voorhand dat ik het misschien spannend zou vinden, maar eigenlijk voelde het verrassend rustig. Alleen de lichtjes van de kajaks, een heldere sterrenhemel en het geluid van het water. Niet veel later kwam achter ons de zon op. Alleen daarvoor zou je het al eens moeten meemaken.

Deze uitdaging deden mijn man en ik echt samen. Hij begeleidde me de hele tocht vanuit de kajak. We hadden op voorhand afgesproken dat ik om de 45 minuten even zou eten en drinken. Dat liep perfect en gaf me veel vertrouwen. Terwijl ik gewoon kon zwemmen, hield hij de timing en de route in de gaten.

Was het altijd gemakkelijk? Nee, natuurlijk niet. Rond kilometer tien kwam er een moeilijk moment. De finish leek vlakbij, maar bleek nog achter een laatste baai te liggen. Gelukkig duurde dat dipje niet lang en eenmaal de finish in zicht kwam, overheerste vooral één gevoel: genieten.

Wat me misschien nog het meest zal bijblijven, zijn niet de 12 kilometer of de medaille. Het zijn de stilte van de vroege ochtend, de zonsopgang, het samen beleven en het besef dat openwaterzwemmen zoveel meer is dan van A naar B zwemmen.

Leer. Beleef. Geniet.

Soms vatten drie woorden alles samen.