… dat Lotte deelnam aan de Gentse swimrun?

Zondag 26 april stond ik aan de start van de swimrun in de Blaarmeersen. Niet mijn eerste swimrun, maar wél de eerste zo vroeg op het jaar.
De echte reden om mee te doen? Een stip op de horizon. Zo eentje die je ’s avonds uit de zetel jaagt en je wijsmaakt dat het een goed idee is om vrijwillig je tenen in koud zwembadwater te steken.

Hoe dichter de datum kwam, hoe creatiever mijn brein werd in het zoeken naar excuses.
Want ja… dat water ging koud zijn.
Echt koud…. Plots duiken existentiële vragen op: sleeves of niet? Handschoenen? Drie badmutsen?

Achteraf bleek dat gepieker overbodig.
Het parcours begon met een opwarmingsloopje en eens in het water, een frisse 15°C, voelde het eigenlijk verrassend oké.
… Of ik heb het gewoon succesvol genegeerd, dat kan ook.

De organisatie was prima: helpers langs het parcours, ruim toezicht op het water en bevoorrading onderweg gaven net dat beetje extra vertrouwen.
Na 1 uur en 15 minuten lonkte de finisch, grotendeels dankzij twee vriendelijke heren voor mij die ongetwijfeld niet wisten dat ze dienst deden als mijn persoonlijke hazen.

En misschien nog het mooiste: in een vlaag van enthousiasme had ik een collega meegekregen voor zijn eerste swimrun.
Veel overtuiging was daar niet voor nodig , een flyer doorsturen volstond.
Dat hij moeilijk nee zegt, hielp ook.
Mijn excuses… of graag gedaan.

Op naar de volgende keer, met iets minder twijfels en evenveel goesting.